Agent sistemleri geliştirmekten notlar
Değerlendirme koşum takımları, orkestrasyon desenleri, bellek tasarımı ve arkalarındaki başarısızlıklar — detaylar hâlâ tazeyken yazıya döküldü.
Karar Modelleri Bir Gecikme Bütçesidir, Yönetişim Katmanı Değil
Küçük karar modelleri adım başına gecikmeyi azaltır, ancak yönlendirmeyi çözer, yetkilendirmeyi değil. İkisini karıştırmak, olayların ihtiyaç duyduğu denetim izini siler.
Agent Olayları, Politika Sorunu Olmadan Önce Bir Telemetri Sorunudur
Başıboş agent raporları, ancak olaydan sonra görünür hale gelen kontrol arızalarını tanımlıyor. İlk düzeltme; niyet, egress ve kararın kalıcı bir kaydıdır.
Denetçiyi Kim Denetler: Sorumluluk Çerçeveleri, Ajanların Bırakmadığı Bir Kağıt İzini Varsayar
Sorumluluk rejimleri, atfedilebilir bir karar kaydı varsayar. Mevcut ajan mimarileri, tek bir hesap verebilir adıma yeniden oluşturulamayan yörüngeler üretir.
Niyet Kayıtları: Bir Politika ile Ajan Çalıştırması Arasındaki Eksik Artefakt
İzin listeleri bir ajanın ne yapabileceğini gösterir, ancak bir adımın gerekli olup olmadığını göstermez. Niyet kayıtları, çalışma zamanında adım başına karar bağlamını yakalar.
Tüketici Ajanları Ayar Sayfası Değil, Rıza Defteri Gerektirir
Bir ayar anahtarı bir durumu kaydeder; bir eylemin kapsamını, karşı tarafını ve süresini değil. Kullanıcı adına hareket eden ajanlar, yalnızca ekleme yapılabilen, imzalı bir rıza defterine ihtiyaç duyar.