Paylaşılan depo darboğaz değildir
Bir sürü bir avuç agent'tan binlercesine büyüdüğünde, içgüdü paylaşılan bir veritabanına uzanmaktır. Her olguyu tek bir yere koy, her agent okusun ve yazsın, koordinasyon bir depolama problemine dönüşsün. Bu içgüdü yanlıştır. Depolama ucuzdur ve iyi anlaşılmıştır. Sürü ölçeğindeki arıza modu kapasite değil, uzlaşmadır: agent'lar bir olgunun ne olduğu, ne zaman güncel olduğu veya var olduğunu kimin söyleyebileceği konusunda ortak bir tanımı paylaşmaz.
Keşif sözleşmesi olmayan paylaşılan bir depo, yalnızca yazılabilir bir çöplüğe dönüşür. Her agent ekleyebilir, çok azı yorumlayabilir ve hiçbiri kullanımdan kaldıramaz. Sonuç bir bilgi tabanı değil, ilişkileri tanımsız bir iddialar yığınıdır.
Eşzamanlı yazıcılar, hiçbir tek agent'ın karara bağlayamayacağı çelişkili kayıtlar üretir
Aynı temel olayı gözlemleyen iki agent, onu genellikle farklı şekilde kaydeder. Biri sıcaklığı float olarak yazar, diğeri birimli bir string olarak. Biri yerel saatle zaman damgası koyar, diğeri UTC ile. Tek başına hiçbiri yanlış değildir. Birlikte uzlaştırılamazlar, çünkü hiçbir agent hangi temsilin kanonik olduğuna karar verme yetkisine sahip değildir. Depo her ikisini de sadakatle korur ve her aşağı yönlü okuyucu bu belirsizliği miras alır.
Bu, daha güçlü bir işlem modelinin çözeceği bir tutarlılık problemi değildir. Serileştirilebilir yazmalarla bile, depo iki kaydın aynı olguyu tanımladığını bilemez; meğer ki yazıcılar o olgunun nasıl adlandırılacağı konusunda önceden anlaşmış olsun. Konsensüs protokolleri yazmaları sıralar; onları yorumlamaz.
Adlandırma kuralları olmadan, kopyalar bağımsız kanıt gibi görünür
Bu daha tehlikeli arızadır. Üç agent aynı olguyu bağımsız olarak keşfeder ve onu üç farklı anahtar altında yazarsa, aşağı yönlü bir tüketici üç kayıt görür. Eğer o tüketici kayıt sayısını güven için bir vekil olarak ele alırsa, olgunun iyi desteklendiği sonucuna varır. Değildir. Bu tek bir gözlemdir, kazara kopyalanmıştır.
Kanıt-olarak-kopya sessiz bir bozulmadır. Bir hata yükseltmez, bir güven skorunu yükseltir. Adlandırma disiplini olmadan teyit sayılarına güvenen sürüler, kendi fazlalıklarını ölçüp buna uzlaşma demektedir.
Keşif sözleşmesi
Keşif sözleşmesi, olguların herhangi bir depoya ulaşmadan önce nasıl adlandırılacağını, sürümleneceğini ve kullanımdan kaldırılacağını yöneten kurallar kümesidir. Bir şema değil, bir protokoldür. Şema bir kaydın neye benzediğini tanımlar; sözleşme ise ne anlama geldiğini ve ne zaman anlamını yitirdiğini tanımlar.
Üç özellik yük taşıyıcıdır.
Kanonik anahtar, üretici kimliği, zaman damgası
Her olgu, onu yazan agent'tan değil, içeriğinden türetilen kanonik bir anahtar taşımalıdır. sensor:temperature:celsius:station-7:2024-06-01T12:00Z gibi bir anahtar, aynı olguyu gözlemleyen herhangi bir agent tarafından türetilebilir. Aynı gözlemi yazan iki agent aynı anahtarı üretir ve depo onları iki kayıt yerine iki onaylı tek bir kayda indirgeyebilir.
Anahtara bir üretici kimliği ve bir zaman damgası eşlik etmelidir. Üretici kimliği bir görünen ad değil, olguyu yayan run'a bir referanstır; run'ın girdilerini ve yapılandırmasını almak için yeterlidir. Zaman damgası, yazma zamanı değil gözlem zamanıdır, çünkü yazma zamanı kuyruklamayı yansıtır, gerçekliği değil.
Okumalar bağımlı oldukları sürümü bildirir
Bir olguyu tüketen okuyucu, hangi sürüme bağımlı olduğunu belirtmelidir. Bu, bayat okumaları sessiz bir tehlikeden açık bir tercihe dönüştürür. Sürüm 3'ü okuyup ona göre hareket eden bir agent daha sonra denetlenebilir: sürüm 3'e bağımlıydı ve sürüm 5 onu geçersiz kıldı. Bu olmadan, geçersiz kılınmış bir olguyu tüketen bir okuyucu, güncel olguyu tüketenle aynı görünür ve ortaya çıkan hata atfedilemez.
Sürüm bildirimi bedava değildir. Okuyucuları durum taşımaya ve yazıcıları sürüm geçişlerini yayımlamaya zorlar. Ödünleşim gerçektir: sürüm bildirimini atlayan sistemler verim kazanır ve kendi çıktılarını açıklama yeteneğini kaybeder. Bileşik etki yaratan kararlar alan sürüler için açıklama, verimden daha değerlidir.
Kullanımdan kaldırma birinci sınıf bir işlemdir
Geçersiz kılınmış olgulara atıf yapılması durmalıdır. Bu, yazma kadar açık bir kullanımdan kaldırma işlemi gerektirir. Bir olgu silinmez; onu geçersiz kılan olguya ve nedene bir referansla kullanımdan kaldırılmış olarak işaretlenir. Kullanımdan kaldırılmış bir olguya sürüm bağımlılığı bildiren aşağı yönl
Çoğu paylaşılan deponun sessizce başarısız olduğu yer kullanımdan kaldırmadır. Silme kolaydır, ama silme provenansı yok eder. Denetim izini bozmadan kullanımdan kaldırmayı işaretlemek, bir sürünün bilgisini zaman içinde tutarlı tutan işlemdir.
Yük taşıyıcı özellik olarak provenans
Aşağı yönlü bir agent, bir iddiayı onu üreten run'a kadar izleyebilmelidir. Bu, hata ayıklama için hoş-bir-ekstra değil, sözleşmenin geri kalanını uygulanabilir kılan özelliktir. Bir olgu izlenemiyorsa, sürümlenemez, kullanımdan kaldırılamaz veya karara bağlanamaz.
Pratik sonuç, yazma zamanı kuralıdır: atfedilmemiş olgular reddedilir. Okuma zamanında filtrelenmez, sonrası için karantinaya alınmaz, reddedilir. Okuma zamanı filtresi, her tüketicinin doğru ve tutarlı biçimde uygulaması gereken bir politikadır. Yazma zamanı reddi ise sistemin bir özelliğidir. Birincisi bir tüketici unuttuğunda sessizce başarısız olur; ikincisi sınırda yüksek sesle başarısız olur.
Bu, yazma esnekliğine karşı bir ödünleşimdir. Run referansı üretemeyen agent'lar katkıda bulunamaz. Erken prototiplerde bu kısıtlayıcı hissettirir; sürü ölçeğinde korpusu temiz tutmanın tek yolu budur. Alternatif, hiçbir tüketicinin sinyali kalıntıdan ayırt edemeyeceği kadar atfedilemez iddia biriktiren bir depodur.
Değerlendirme çıkarımları
Sürü kalitesi yalnızca görev tamamlama üzerinden ölçülemez. Bir görevi geçersiz kılınmış bir olguya atıf yaparak veya tek bir gözlemin üç kopyasını üç bağımsız teyit olarak sayarak tamamlayan bir sürü, kazara başarmıştır ve öngörülemez biçimde başarısız olacaktır.
Bu nedenle değerlendirme olgu düzeyinde metrikler içermelidir: agent'lar arasında kanonik anahtarlar üzerindeki uzlaşma oranı, aynı anahtarı paylaşıp değer üzerinde anlaşamayan olgular arasındaki çelişki oranı ve atıf yapılan olguların kullanımdan kaldırılmış değil güncel olma oranı. Bunlar herhangi bir tek agent'ın çıktısının değil, sürünün paylaşılan durumunun özellikleridir ve ölçülebilmeleri için keşif sözleşmesini gerektirirler.
Dürüst sınırlama, olgu düzeyinde metriklerin hesaplanmasının görev tamamlamadan daha zor olmasıdır. Sözleşmenin kendisinin enstrümantasyonunu ve neyin uzlaşma sayılacağına dair bir referansı gerektirirler. Bu maliyet, bir sürünün tutarlı mı yoksa yalnızca üretken mi olduğunu bilmenin bedelidir.
Önce sözleşmeyi kur
Paylaşılan depo ilk değil, son karardır. Bir veritabanı seçmeden önce, bir olgunun nasıl adlandırıldığını, onu kimin üretebileceğini, bir okuyucunun hangi sürüme bağımlı olduğunu ve nasıl kullanımdan kaldırıldığını tanımla. Bu dört kural keşif sözleşmesidir. Bunları uygulayan bir depo bir koordinasyon alt katmanıdır. Uygulamayan bir depo ise daha iyi indekslenmiş paylaşılan bir klasördür.
Sürüler yeterince depolayamadıkları için başarısız olmaz. Depoladıkları şey üzerinde uzlaşamadıkları için başarısız olur.