Birden fazla yayın organındaki haberlere göre büyük bankalar, üçüncü taraf AI agent'larının müşteri hesaplarına erişimini kısıtlıyor veya engelliyor. Tartışma, modellerin neler yapabildiğiyle ilgili değil. Bank of America ve Bank Policy Institute, kişisel agent erişimini bir yetki ve sorumluluk sorunu olarak çerçeveliyor: agent'ı kim yetkilendirdi, hangi eylemler için, hangi sınırlar içinde ve bir eylem itiraz edildiğinde zararı kim üstleniyor. FCA, firmaların AI kullanımına ilişkin rehber yayımlayarak bu erişim kararlarına düzenleyici bir katman ekledi.
Hesaplara dokunan agent'ları üreten ekipler için kısıt mimari düzeyde. Bir ödeme talimatı taslağı hazırlayabilen model, istek anında adı belirli bir asılın belirli bir agent'a belirli bir kapsamı devrettiğini, kapsamın aşılmadığını ve ortaya çıkan eylemin sonradan yeniden oluşturulabileceğini kanıtlayabilen bir sistemle aynı şey değil. Bankalar, opak bir oturumu rıza kanıtı olarak kabul etmeyi reddediyor ve rehber katmanı bu tutumun gayriresmî yollarla geri alınmasını zorlaştırıyor.
Bunun pratik sonucu şu: doğrulanabilir bir yetki zinciri, bir ortak banka talep ettikten sonraki bir iyileştirme sprint'inde değil, lansmandan önce tasarımda yer almalı. Bu da imzalı delegasyon kayıtları, eylem bazında kapsam kontrolleri, anında yürürlüğe giren iptal ve karşı tarafın agent operatörüne güvenmeden okuyabileceği denetim kayıtları anlamına geliyor. Haberlerde hangi bankaların hangi agent'ları engellediği veya bireysel kararların arkasındaki teknik kriterler belirtilmiyor; bu ayrıntı belirsizliğini koruyor.